Een verontrustende essayfilm die onderzoekt hoe visuele waarneming ons begrip van geschiedenis en samenleving vormgeeft. In de geest van de geschriften van hedendaagse filosofen als Paul Virilio en Michel Foucault onderzoekt Farocki een reeks historisch beladen beelden, waaronder luchtfoto’s van het concentratiekamp Auschwitz en de fotoportretten van Algerijnse vrouwen door Marc Garanger in *Femmes algériennes 1960*, een controversiële serie waarin vrouwen tegen hun wil werden gefotografeerd tijdens de Franse koloniale bezetting. Door archiefbeelden te combineren met een reflectieve voice-over toont de documentaire hoe kijken, vastleggen en interpreteren bijdragen aan de totstandkoming van historische kennis en zo ons begrip van de hedendaagse samenleving beïnvloeden.
"Op 25 en 27 juni (1944) berichtte de Manchester Guardian over de dodenfabriek van de nazi’s en vermeldde voor het eerst de plaatsnaam Oświęcim. De massale uitroeiing van de Joden door de nazi’s werd vanaf dat moment af en toe in de kranten vermeld, maar het was slechts een van de vele berichten over de dramatische gebeurtenissen van de oorlog en raakte algauw weer vergeten. Een jaar later, toen de Duitsers de oorlog hadden verloren en de concentratiekampen waren bevrijd, fotografeerden en filmden de geallieerden de complexen, de overlevenden en de sporen die wezen op miljoenen vermoorde mensen. Vooral de beelden van stapels schoenen, brillen en kunstgebitten en de bergen afgeschoren haar maakten een diepe indruk. Misschien moeten er eerst beelden zijn vooraleer iets wat nauwelijks voorstelbaar is indruk maakt, fotografische beelden, afdrukken van de werkelijkheid op afstand."
Harun Farocki / Sabzian
“De filmvorm is bij Farocki niet de huls van een discours maar de huid ervan, het grootste orgaan, het grootste zintuig […] De filmvorm staat als zelfbewuste constructie tegenover vormen die zichzelf niet langer als vorm zien, ingelijfd om de dingen te laten blijven zoals ze zijn, om de inscriptie van oorlog onverminderd te laten doorgaan en de wereld overbodig te maken”
Hannes Verhoustraete / Sabzian
