Deze tactiele documentaire wordt gedragen door de warme stem van Cao Thị Hậu, een oudere vrouw uit een landelijke regio in Vietnam. Zij behoort tot de Rục-gemeenschap, een etnische minderheid die tot in de jaren ’50 geïsoleerd in grotten leefde, tot de regering hen naar dorpen verplaatste. Vandaag woont ze bij haar kleinkinderen, aan wie ze de fragiele Rục-taal en traditionele kennis liefdevol doorgeeft. Intieme observaties, gefilmd op korrelige 16 mm, onthullen de schoonheid van kleine alledaagse momenten, de tederheid van familiebanden en de stille kracht waarmee zij haar cultuur en traditie levend houdt. Het resultaat is een poëtisch familieportret, waarin het geluid van bladeren, modder en druppelend water een akoestische partituur vormt die de zintuigen prikkelt en stille verwondering oproept.
“Gefilmd op 16 mm met een oude Bolex-camera voelt de film huisgemaakt: het beeldkader ademt mosgroen, huid en papiervezel. Het zijn geen gladgepolijste tableaus, maar levendige, korrelige momentopnames die de tijd tastbaar maken. Alsof je een familiearchief opent dat naar regen ruikt.”
Film Fest Gent
“Hoe visueel de film ook is - Graux was zelf de cameraman - de echte tovenarij gebeurt in je oren. Het tactiele geluidsontwerp (van Ernst Karel en Trương Minh Quý zelf) laat je de beelden horen: bladertexturen, modder onder voeten, het tikken van water in donkere holtes. In plaats van een overdadige score biedt de film een akoestische partituur, geschreven met natuurklanken en adem. Zo ontstaat een zintuiglijk leerproces: je volgt niet alleen de groei van de kleinzoon Doanh’, je voelt hoe taal en landschap in elkaar resoneren. Druppel na druppel wordt herinnering muziek.”
Film Fest Gent
“In Hair, Paper, Water… [lijkt] de focus op één persoon de filmmakers spontaan in een zorgende positie te hebben geplaatst. Zorg neemt hier dan niet de vorm aan van het ‘zorgen voor’, in de zin van het helpen van iemand die hulp nodig heeft, maar het in zijn kracht laten van de andere persoon en zijn verhaal. Ook de opname met een Bolex op 16mm draagt bij aan deze ethische relatie: Hậu, haar familie, taal en geschiedenis passen niet in keurige, stille kaders en in een digitale opaciteit. De analoge beelden, niet voor niets vol close-ups, laten ruimte voor wat er tussen de filmmakers en het gefilmde onzegbaar blijft.”
Maarten Jochems / Fantômas
“Gefilmd op 16 mm met een oude Bolex-camera ademt de film een tastbare materialiteit. Het korrelige beeld maakt tijd zichtbaar; mosgroene tinten, huidstructuren en papiervezels lijken bijna voelbaar. Het is geen gepolijste cinema, maar een levendig familiearchief dat naar regen ruikt. (...) Minstens zo belangrijk is het geluidsontwerp. Bladeren die ritselen, modder plenzend onder voeten, druppelend water in donkere holtes, het geluid vormt een akoestische partituur die de beelden verdiept. In plaats van een traditionele muzieklaag ontstaat een zintuiglijke ervaring waarin natuurklanken en ademhaling de ritmiek bepalen. Je kijkt niet alleen naar de overdracht van taal, je hoort hoe landschap en woord in elkaar resoneren. Druppel na druppel worden herinneringen zogenaamd hoorbaar.”
Marc Bussens / Fast Forward
“Elk alledaags gebaar krijgt het gewicht van een levensles. Deze prent verklaart niet, maar bewaart. Hij registreert hoe cultuur levend blijft zolang ze wordt uitgesproken.”
Marc Bussens / Fast Forward
