Jean Harlez (België, 1924-2026) werd door sommigen omschreven als “de wildeman van de Belgische cinema”. Deze zoon van een smid was een autodidact die in de marge van het professionele milieu vertoefde. Hij betrad de filmwereld in 1947 als assistent van Charles Dekeukeleire en werkte jarenlang als cameraman voor Marcel Broodthaers. Na een periode van werkloosheid bouwde Harlez zijn eigen 35mm camera en maakte hij, zonder enige financiële steun, een korte film over een landbouwcoöperatie. Een schot in de roos, want het ministerie van Landbouw kocht de film aan. Hierdoor kon hij zijn grote droom waarmaken: “een echte langspeelfilm draaien”. Le chantier des gosses (1970) was het resultaat van dit avontuur. De pers reageerde enthousiast op deze debuutfilm in een nieuw genre: “de eerste Belgische neorealistische langspeelfilm!” 

Jean Harlez was een veelzijdig kunstenaar: kortfilms, films van zijn ontdekkingsreizen naar Groenland, en in zijn laatste jaren maakte hij vooral levensgrote collages (“assemblages”). Enkele maanden voor zijn overlijden werd Jean Harlez, samen met zijn echtgenote, de journaliste, schrijfster en scenarioschrijfster Marcelle Dumont, onderscheiden tot Ridder in de Kroonorde, als erkenning voor hun bijdrage aan de Belgische kunstwereld.